ZAPACH ROZMARYNU Ewa Marcinkowska Danuta Marcinkowska

 

Zapach rozmarynu

Danuta Marcinkowska

Ewa Marcinkowska-Schmidt

Czy drobiazgi mogą decydować o naszych losach? Czy mogą zmienić

całe nasze życie? Aniela spóźnia się na pociag i nigdy nie wyjedzie do

Polski. Anna nie zapytała o imię narzeczonego, zostając żoną innego

mężczyzny niż pragnęła. Kolejne pokolenia mogą akceptować pisane im losy

lub zmierzyć się z siłą pzeznaczenia.

„Zapach rozmarynu“ to historia tej części polskiej rodziny z

„Lawendowego pyłu“, która po wojnie została „po tamtej stronie“, czekając na powrót Polski albo próbując się do niej przedostać. Tylko czy ktoś tu na nich czekał?

Polski Outdoor Polski StreetArt

Od Autorów:
Każda grupa interesu ma własny sposób wyrażania opinii. Górnicy palą opony, pielęgniarki rozbijają miasteczka namiotowe, rolnicy wysypują zboże, żądający obwodnicy chodzą po pasach. Nasza grupa interesu składa się z architektów, urbanistów, grafików komputerowych, krytyków sztuki, ludzi pióra, designerów, filmowców, muzyków i generalnie wszystkich innych, dotkniętych nieszczęściem wrażliwości estetycznej.
DO ALBUMU WYPOWIEDZIELI SIĘ, mi.:
Wojciech Krukowski, Dyrektor Centrum Sztuki Współczesnej, Zamek Ujazdowski,
Marcin Mroszczak, polski plakacista i dyrektor kreatywny międzynarodowej agencji DDB
Jacek Żakowski, publicysta
prof. Andrzej Blickle, naukoweiec i biznessman
Tadeusz Strugała, dyrygent
Gosia Baczyńska, projektantka mody
Wilhelm Sasnal, malarz
Vienio, raper
Marcin Meller, dziennikarz, red. naczelny magazynu Playboy
Xsawery Żuławski, reżyser
Andrzej Mleczko, rysownik
Wojciech Eichelberger, terapeuta

NASZE POSTULATY POPARLI, m.in.:
SARP, Stowarzyszenie Architektów Polskich
IZBA URBANISTÓW
CSW Centrum Sztuki Współczesnej, Zamek Ujazdowski
FUNDACJA HELSIŃSKA
ZPAP Związek Artystów i Plastyków
TNN FORUM KULTURY PRZESTRZEN
FORUM ROZWOJU WARSZAWY

O autorach:
Autorzy nie są architektami, urbanisatmi ani planistami. Nigdy nie pracowali w żadnym urzędzie zajmującym się zagospodarowaniem przestrzeni publicznej. Nie skończyli Akademii Sztuk Pięknych, ani innej uczelni plastycznej. Nie są socjologami ani antropologami. Nigdy nie byli pracownikami agencji reklamowej, domu mediowego, firmy outdoorowej ani jakiejkolwiek innej, kupującej lub sprzedającej czas i powierzchnie reklamowe. Nie reprezentują interesów mediów konkurencyjnych w stosunku do outdooru ani którejkolwiek z firm outdoroowych, nieobecnych na polskim rynku.
Są założycielami stowarzyszenia MiastoMojeAwNim.pL, którego celem jest działanie na rzecz poprawy stanu estetyki przestrzeni publicznej w Polsce. Nie tylko w kontekście reklamy zewnętrznej.

LAWENDOWY PYŁ

„Lawendowy pył” to pasjonująca saga rodzinna napisana przez babcię, matkę i wnuczkę, które są najstarszymi córkami w ostatnich trzech pokoleniach. To powieść będąca zarazem kroniką rodzinną siegajacą korzeniami początków XIX wieku. Na tle dziejów – wspólnie z autorkami cieszymy się z nowej sukienki na bal, narodzin dzieci, przeżywamy zesłanie głowy rodziny na Syberię.
To wyprawa w głąb pamięci, świadectwo epoki
i niełatwych wyborów. To bodaj pierwsza kronika rodzinna pisana wyłącznie przez kobiety i to w dodatku najstarsze córki z kolejnych 6 pokoleń. Nie ma tu miejsca na tani sentymentalizm. Bohaterowie z krwi i kości są targani prawdziwymi uczuciami i namiętnościami.
Kobiety w zetknięciu z burzliwą historią – powstanie, dwie wojny, okupacja niemiecka i radziecka – musiały być twarde niczym skała i dokonywać najtrudniejszych wyborów. Aż po nasze czasy, w których życie stawia zupełnie inne wyzwania.